Zonnestroompanelen in Nederland

duurzaamheid achter de meter

Een stapje verduurzaming

Vanochtend reed de electricien voor met een busje vol pijpen, kabels, schakelmateriaal en hulpmiddelen. Er stond al een doos in de gang met daarin een splinternieuwe inductiekookplaat.

In het stappenplan ‘van het gas los’ is dit de ouverture: voortaan voedsel bereiden met inductiekoken. Vaarwel gaspitten!  Er staat al een elektrische oven, en er is een magnetron om de kliekjes mee op te warmen. Volgende stappen zijn: extra isolatie, meer zonnepanelen, en als apotheose een warmtepomp voor de verwarming. Termijnplanning: jaren want de gemeente moet alles nog op een rijtje zetten en werkt niet echt voortvarend mee. Integendeel, onze wijk komt pas na 2035 aan de beurt. Daar wacht je toch niet op?

Zo’n ouverture is een mooie oefening. Je maakt kennis met de een hele karrenvracht aan wijzigingen die in bestaande bouw nodig is wil men ooit los van het gas gaan. Een megaklus met onverwachte bijwerkingen (en dus met niet onaanzienlijke kostenoverschrijdingen). U bent gewaarschuwd: van het gas los gaan is duur, in de praktijk veel duurder dan politici uit de losse pols beweren. Wegens meerkosten bijvoorbeeld.

Neem de eenvoudige beslissing dat er voortaan elektrisch gekookt gaat worden. Bleek dat er een 2-fasenkabel moest worden getrokken vanaf de groepenkast naar de keuken. Bij het kopen van de inductiekookplaat was dat al op tafel gekomen. Gelukkig bleek de groepenkast ruim genoeg om er twee extra groepsautomaten voor de kookplaat bij te zetten. Om de kabel te kunnen trekken moest er ontruimd worden; halletje, ruimte onder de trap, WC. Pootjes van de keukenkasten bleken lelijk in de weg te staan. De oven moest worden gedemonteerd. Vervolgens bleek dat de bestaande doorvoeropeningen voor kabels niet ruim genoeg waren om ook nog een dikke nieuwe kabel door te laten. Dus: gehannes, breken en improviseren. Vervolgens bleek dat er bij de peperdure inductiekookplaat een heel lullig snoertje was meegeleverd. Foei, fabrikant. Electricien terug naar zijn loods om materiaal te halen. Toen bleek de uitsparing in het aanrecht precies 3 mm te smal. Decoupeerzaag gehaald en uitsparing verruimd. Daarna testen met de oude pannen en het wonder geschiedde! Powerrr. Sommige pannen uit het aardgastijdperk kunnen nog worden gebruikt; het oude aluminium pannetje van Oma kan met pensioen. Nog een nare verrassing: de hoofdstop blijkt maar 25A te zijn. Toen de woning in 1935 gebouwd werd was dat meer dan voldoende. Nu niet meer. Er moet een zwaardere hoofdzekering  voor in de plaats te komen. Echter: die handeling mag alleen een mannetje van de netbeheerder verrichten. Laatstgenoemde dus verzocht om een zwaardere stop in te schroeven (klusje: zegeltje verbreken, klepje open, oude stop eruit, nieuwe stop erin, klepje dicht, zegeltje aanbrengen). Daar moeten we nu een tijdje op wachten en intussen zullen we maar even niet alle posities op de kookplaat voluit zetten én de oven aan doen én de magnetron én de elektrische waterkoker. In ieder geval branden we met inductiekoken mooi een stukje overschot aan zonnestroom weg.