Zonnestroompanelen in Nederland

duurzaamheid achter de meter

Een wijk wat….?

In het Leidsch Dagblad zaterdageditie van afgelopen zaterdag stond het berichtje ‘Een wijk per jaar milieuvriendelijker’. De gemeente Voorschoten wil wijk voor wijk verduurzamen. Juichend verkondigde B&W per brief dat men vorig jaar de wijk Adegeest succesvol had aangepakt en dat dit jaar een andere wijk aan de beurt is.

Prachtig nieuws, toch? Voorschoten heeft 14 wijken. De eerste wijk (Adegeest) is dus verduurzaamd, meer wijken to go. De nieuwbouwwijken (3) zijn al duurzaam. Blijven er 10 over. Van die tien zijn er met de natte vinger  (www.energielabelatlas.nl) maar 6 echte probleemwijken (inclusief Adegeest). In 2023 is men dus klaar en is heel Voorschoten verduurzaamd!  Champagne!

Toch?

Eens even goed dat krantenbericht lezen. Van de 700 aangeschreven huiseigenaren in Adegeest meldden zich 99 geïnteresseerden. Veertig huiseigenaren deden uiteindelijk mee en schaften zonnepanelen aan en/of namen isolatiemaatregelen. Woningbouwcorporaties deden niet mee want “deze leggen prioriteiten bij huizen buiten Voorschoten omdat die in een slechtere staat verkeren”.

Zo, dus als 40 huiseigenaren van 700 potentiële verduurzamers ( 6% ) wat zonnepaneeltjes aanschaffen of wat aan PURren is de hele wijk ineens duurzaam?

Zo ernstig is het nu ook weer niet. Als we kijken op www.energielabelatlas.nl zien we dat de helft van de woningen in Adegeest een D,C, of B energielabel heeft. Zouden die 40 huiseigenaren in een B label woning wonen of in een van de slechtere woningen? Als je in een E of F-label woning woont heb je meer aan goede woningisolatie dan aan zonnepanelen. Zonnepanelen zijn in mijn idee een end-of-the-pipe oplossing. In ieder geval is er iets gebeurd.

Duidelijk is dat deze actie van de gemeente, hoe sympathiek ook, en noodzakelijk om de mensen wakker te schudden en te helpen, slechts een druppel op een gloeiende plaat is. Met 6% woningeigenaren per jaar die ‘iets’ aan hun woning doen duurt het minstens 100 : 6 = 15 jaar voordat Adegeest compleet verduurzaamd is. En de vraag is of die duurzaamheid label A betekent of label B/C. Wat is de ambitie daar bij B&W? En vermenigvuldigt men dat aantal jaren met het aantal problematische wijken (6 minus 1), en werken ze in Voorschoten wijk voor wijk af, dan zou het 75 jaar duren voordat héél de gemeente Voorschoten verduurzamd is tot het niveau van Adegeest anno 2018. Dat stelt mij bepaald niet gerust. Het tempo en de ambitie liggen gewoon te laag. Hetzelfde geldt voor mijn eigen stad, Leiden. Ik schat dat bij het huidige slakkentempo verduurzaming (pandje hier, pandje daar, laaghangend fruit eerst; eindeloze vergunningsprocedures) het minstens 500 jaar gaat duren voordat men een beetje duurzaam is.

Die verduurzamingsactie in Adegeest vond plaats vóór de discussie ‘van-het-gas-af-gaan’ op gang kwam. Die discussie heeft pas ècht duidelijk gemaakt hoe onvoorstelbaar enorm en kapitaalintensief de opgave is. Gemeenten denken daar veel te luchtig over.

Voorschoten heeft het voordeel dat het een gemeente is met een relatief welvarende bevolking. Er zijn, afgaande op www.energielabelatlas.nl, eigenlijk maar 6 wijken waarin de E en F-energielabels overheersen. Voorschoten redt het wel, ook al moeten daar vele, vele tandjes erbij. Hoe het moet met steden met grote historische binnensteden zoals Leiden met luie politici en constant ruziënde gemeenteraden: Joost mag het weten. In ieder geval moet daar veel, veel meer werk worden verricht als in voorbeeldgemeente Voorschoten. In eerste instantie moet de politiek om. In  stadhuizen walmt de geur van onwetendheid. Men heeft daar geen flauw benul wat het betekent om een historische binnenstad duurzaam te krijgen, laat staan energie- en CO2 emissie neutraal. Of er wordt heel bewust om de gloeiend hete brij heengedanst. Apres nous, le déluge. Op het lijf geschreven voor politici.

Leidsch Dagblad, 12 mei 2018, (pagina 11) Een wijk per jaar milieuvriendelijker”