Zonnestroompanelen in Nederland

duurzaamheid achter de meter

Hoe stoten we minder CO2 uit? Kiespijn!

Eindelijk werd het ontwerp-klimaatakkoord in Den Haag gepresenteerd. Spektakel in de media, voorzitter Ed Nijpels blij, Minister-president Rutte blij, minister Ollongren van Binnenlandse zaken blij, Diederik Samsom optimistisch en glad als altijd, minister van Financiën Hoekstra zo stil als een muis, minister van Economische Zaken Wiebes zorgelijk, milieuorganisaties boos en verdrietig. Eindscore: vervuiler betaalt niet, industrie en bedrijfsleven trekken aan het langste eind en krijgen bakken subsidie, Jan-de-consument betaalt dat allemaal. De komende tijd gaat het CPB rekenen, en dan kan de politiek weer masseren. De boeren met kiespijn marcheren met massa’s door het beeld. Leve het polderland!

Ik voel mezelf ook een beetje boer met kiespijn. Van het gas af: prima, en hoe sneller hoe beter. We hebben toch zonne-energie? Er bestaan toch warmtepompen?  Uitgangspunt is om mijn woning (gebouwd in 1935 volgens het principe van vooroorlogse gatenkaas) om te bouwen tot een nul-op-de-meter woning. Het rare is dat ik daarmee veel te vroeg ben begonnen, namelijk door in 1980 direct na aankoop dubbelglas te laten plaatsen en de spouwmuren te laten isoleren. De gashaarden gingen weg en er kwam cv met een verbeterd-rendement ketel. Onder het dak monteerde ik een laagje glaswol. In 2000 ging ik een stapje verder met de aanschaf van mijn eerste setje van zes ultramoderne 95 Wp zonnepanelen. Dát was me wat  De meter ging terugdraaien! Die nietige paneeltjes hebben sindsdien ruim 7.500 kWh opgewekt. In de jaren erna is er driftig geisoleerd volgens de normen van het moment. De klap op de vuurpijl was 30 cm vloerisolatie in 2015, samen met aanleg van lagetemperatuur-vloerverwarming. Het teveel aan zonnestroom stook ik op via inductiekoken. Bij elkaar is er aan maatregelen ruim 20.000 euro uitgegeven, dus goedkoop was het allemaal niet. Ik had er een leuke nieuwe auto voor kunnen kopen. Aan de andere kant is gespreid geïnvesteerd en de vruchten pluk ik al jaren. Al met al zit ik op er dit moment niet onaardig en zeer comfortabel bij. Verbeterd comfort is moeilijk in geld uit te drukken. Maar….. er wordt nog steeds gas verstookt. Omdat mijn woonwijk achter mijn rug om tot beschermd stadsgezicht is verklaard, kan en mag er niets structureel meer worden verbeterd en mogen de zonnepanelen niet worden vervangen door modernere met betere efficiency. Ook mag triple glas niet. Een buitenunit voor een warmtepomp is uit den boze, laat staan een monobloc. Het is gewoon óp. Pas zodra de regels van het beschermde stadsgezicht door de gemeente flexibeler worden gehanteerd dan tot nu toe kunnen we weer vooruit. De plaatselijke politiek is aan zet. Daar is het wachten op. Revolutie in Leiden tegen het fundamentalisme, haha, wie had dat gedacht! Tot dat moment zit ik als een boer met opgelegde kiespijn in mijn knusse huisje. Toestanden!