Zonnestroompanelen in Nederland

duurzaamheid achter de meter

Kaputt……

Het warme weer en de eindeloze zonneschijn van de afgelopen week heeft een slachtoffer gemaakt. Mijn laatste Soladin 120 heeft het begeven. Koud en stil was hij rond het middaguur terwijl hij warm en knipperend had moeten produceren. Geen teken van leven, en ook geen teken van overlijden. Gewoon: dood als een pier. De goede oude Soladin 120’s – wie kent ze nog? –  waren berucht omdat de aansluitpinnen voor de gelijkstroom te krap waren bemeten. Daar zijn heel wat Soladinnetjes schroeiend en rokend aan kapot gegaan. Niet de mijne. Die is stilletjes overleden. Ik merkte dat toen ik vanochtend mijn pulstellertje bekeek die ik een jaar geleden heb gemaakt met Arduino-onderdeeltjes en die mij trouw helpt het systeem te monitoren. Aan de logger zit een lcd display die het momentane vermogen aangeeft. Minder vermogen dan gisteren rond deze tijd. In mijn hoofd gaat dan altijd een waarschuwingsbelletje rinkelen. Er is wellicht iets aan de hand. Een simpele gang langs alle omvormers en even kijken of ledjes knipperen en of ze handwarm zijn leidde onverbiddelijk naar de overleden Soladin 120. En trouwens niet alleen dat omvormertje. De alleroudste Ok4E (serienummer 13008 met 1.178 kWh achter de kiezen) geeft zo nu en dan 40V ingangsspanning. Dat is het equivalent van op het punt staan de pijp aan Maarten te geven. Maar goed, niet alle ellende tegelijk!

Het dode micro-omvormertje is aangeschaft in 2002 samen met een (drie jaar geleden overleden) broertje en twee Solarex 120 Wp panelen. Ze hebben op een prachtige plek in 16 jaren geaccumuleerd 3.200 kWh geproduceerd, dus de microprocessor van deze Soladin 120 had 1.600 kWh  verwerkt.

Tja, wat nu? Zolang er nog gesaldeerd mag worden laat ik met dit fantastische weer geen zonnepaneel loos op het dak liggen Zonde! Er hangt voorlopig een ander microomvormertje aan, een tweedehands OK4Etje.

En voort gaat de karavaan . . . . .