Zonnestroompanelen in Nederland

duurzaamheid achter de meter

Overleg met wethouders

Liefst twee wethouders van B&W Leiden hadden mij uitgenodigd voor overleg over het bevorderen van duurzaamheid in mijn woonwijk. De ambities spatten eraf: Leiden wil 50% CO2 uitstoot reductie behaald hebben in 2030. Zoiets doe je niet zonder vurige ambities en vooruitstrevend beleid. Hoe ga je als burger hiermee om, en verder met de noodzaak om op alle fronten minder CO2 uit te stoten en om van het gas af te gaan? Technisch gesproken een supermegaklus waar je eigenlijk gisteren al mee had moeten beginnen. Juist: je biedt je diensten aan en je staat te popelen om aan de slag te gaan.

Ho, ho, niet zo trappelen, meneertje!

Op het stadhuis kom je in een compleet ander wereldje terecht: dat van bestuurders, nota’s, beleid, belangenafwegging, wetgeving en politiek gemanoevreer. En ambtelijke procedures. Vooral dat laatste. Wethouders zjn de politieke trekkers van een ambtelijk apparaat. En dat apparaat is zo immens log en inert, net een supertanker. Om dat allemaal van koers te laten veranderen, dat gaat heeeeeeeeeeeel lang duren, vurige ambities ten spijt. Ik voelde mij in het statige wethouderskantoor een soort ongeleid projectiel. Zo’n ding volgt zijn eigen baan. Kunnen ambtenaren daarmee overweg?