Zonnestroompanelen in Nederland

duurzaamheid achter de meter

Verslavend display

output_aurora_CDDNa alle inspanningen van gisteren om de nieuwe Power One Aurora micro-omvormer in het gareel te krijgen kijk ik nu zeer tevreden naar de display op de CDD waarop vermogen en productie van het bijbehorende 200 Wp paneel worden weergegeven. Het plaatje is dus de  bewuste CDD die productie en opbrengst van maximaal 30 omvormers draadloos  uitleest. Dat is heel handig want het dak hoeft dus niet te worden belegd met netwerkkabels en de dataverwerking blijft netjes gescheiden van stroomproductie (andere fabrikanten van micro-omvormers, bijvoorbeeld Involar, zetten het signaal van de omvormer op de netsstroom en vissen dat signaal later weer uit de 230V AC stroom die het net in gaat).  Veel vermogen geeft het paneel vandaag nog niet, maar de hemel is dan ook bedekt met grauw en gruwel waaruit zo nu en dan een druppeltje regen valt.

Opvallend van deze CDD is dat ik ermee  het hele huis door kan lopen terwijl het venstertje keurig het momentane opgewekte vermogen en de productie blijft aangeven. De conclusie is hierom: een handig hulpmiddel met voldoende reikwijdte van de draadloze communicatie tussen omvormer en CDD. Bijna verslavend.

Power One Aurora aan het werk

commissioning_auroraEen bevriende relatie had me een half jaar geleden een mooie Aurora micro-inverter toegestuurd om hem te testen. Omdat het winterseizoen naderde bleef het ding in de doos. Tot vorige week een Involar micro-omvormer spontaan de geest gaf (die bleek later total loss). Het paneel in kwestie is een SunRise 200Wp monokristallijn paneel, een pareltje met hoge productie.

Maar hoe krijgt men een Aurora aan de praat? In mijn onschuld dacht ik het paneel aan te sluiten en daarna de stekker van de omvormer in het stopcontact te steken, maar zo eenvoudig ligt dat niet met een Aurora. Er gebeurde h-e-l-e-m-a-a-a-l niets! De Aurora gaf geen sjoegem. Ga er maar aan staan. Bevriende relatie gemaild.

Samen met de Aurora was er een doosje afgeleverd met daarin een display-unit. Dat doosje was in de kast gebleven want wat moet een mens met nóg een display? We hebben al een Qurrent, Youless, Plugwise, FP4All, noem maar op. Die extra display wordt in Aurora-kringen een CDD genoemd (Concentrator Data Device). Het ding staat centraal in het hele Aurora gebeuren. De CDD maakt via een eigen draadloos netwerkje met eigen IP adressen contact met alle Aurora’s in de buurt (maximaal 15 per CDD), leest gegevens uit (vermogen, productie) en stuurt die via het thuisnetwerk en de router naar een server van de fabrikant in Italië. Met een browser kan worden ingelogd op die server en de data worden bekeken, met allerlei fraaie grafiekjes en zo. Essentieel is dat de CDD eerst met een laptop of pc moet worden geconfigureerd. Hiervoor moet de laptop worden omgebouwd naar het netwerkje van de CDD. Daarna moet de CDD de omvormer(s) herkennen en de gegevens uitlezen, op de display weergeven en opsturen naar de fabrikant, Power One in Italië. Er waren dus twee uitdagingen: 1. de CDD met de laptop laten praten (kostte een hele middag) en 2) de CDD met de Aurora  te laten praten. De Aurora moest worden herkend en daarna commssioned, in bedrijf gesteld. Dat kostte dus nog een middag bloed, zweet en tranen. Vandaar in het plaatje alle benodigde laoptops en heel symbolisch een Sudoku-boekje. Conclusie: installeren en configureren van een Aurora vereist nogal wat kennis van netwerken en instellen van IP-adressen. Hierbij helpt bepaald niet dat de CDD knopjes heeft waarbij “Escape” en “Enter” worden aangegeven met symbolen die op een laptop precies  het tegenovergestelde voorstellen. Maar goed, twee middagen en de Aurora presteert vlekkeloos. Een aardig uitstapje in omvormer- en netwerklogica. Ik hoop dat hij het heel lang blijft doen. De handleiding van de Aurora CDD vindt u hier. Aurora’s worden o.a.geleverd door Dennis Tol in Volendam

De toorn der goden!

soladin_120_printplaat_defect…of gewoon ouderdom. In mijn post van 25 februari vermeldde ik trots dat “een paar oude Soladin 120’s het nog mooi deden”. Had ik niet moeten schrijven. Prompt ging zo’n oude Soladin 120 stuk. Alsof de goden vertoornd waren door mijn vermetele woorden. Even wat statistieken: aangeschaft in maart 2002, verbonden met een 120 Wp Solarex MSX paneel, geproduceerde stroom tussen 2002 en nu circa 1.200 kWh (twee van deze panelen/omvormers worden samen bemeterd: 2.412,7 kWh gezamenlijke, geaccumuleerde productie). Nu heb ik een nieuwsgierige inborst dus heb ik de defecte omvormer meteen opengemaakt om te kijken of er iets geblakerd of gesmolten was of er anderszins verdacht uit zou zien. Niets te zien behalve wat verkleuring van het printplaatje waar de DC connectoren zitten. Smelten/door hitte vervormen van de DC aansluitingen bij Soladin 120 omvormers is een bekend verschijnsel. Zo slecht zien de aansluitingen van mijn Soladinnetje er niet uit. Hij wordt ter reparatie aangeboden en dan zien we wel weer verder. Intussen verzorgt een reserveomvormertje de stroomproductie van het zonnepaneel.

Wat mij opvalt bij aanbieders van zonnepanelen is dat de post “onderhoud” nooit wordt vermeld. Houd er rekening mee dat omvormers de zwakke schakels zijn in een PV systeem, dat ze stevig op hun donder krijgen (sterk wisselende belastingen, speciaal in het voorjaar) en dat u dus als PV-bezitter een potje moet reserveren dan wel aanhouden voor toekomstige reparaties. Eén ding staat vast: die reparaties komen er, vroeger of later.

Tesla wil een mega-accufabriek bouwen

De Amerikaanse firma die zich specialiseert in het vervaardigen van elektrische auto’s, heeft leningen afgesloten bij investeerders van in totaal 2 miljard Amerkaanse dollars met het doel een grote fabriek te gaan bouwen waarin lithium-ion accu’s worden gemaakt. Voor auto’s van Tesla, neem ik aan. Als de fabriek eenmaal is gebouwd (2017) zouden er genoeg accu’s worden gemaakt om Tesla 500.000 elektrische auto’s per jaar ermee uit te laten rusten (in 2020). Misschien blijven er een paar accu’s over voor zonnestroombezitters als men hier in Nederland tegen die tijd besluit om het salderen af te schaffen.
naar een bericht op DeBeurs

Nooit niet buiten

Althans omvormers. Met enige regelmaat test ik micro-omvormers. De meeste van deze nuttige apparaatjes worden door de fabrikant aanbevolen als ideaal, o.a. omdat in situaties met beschaduwing panelen die ieder met een eigen omvormer zijn uitgerust veel beter presteren dan seriegechakelde panelen (strings) die met z’n allen één omvormer van stroom voorzien. In de situatie van 1 op 1 paneel/omvormer zal beschaduwing van 1 paneel sterke vermindering betekenen van stroomproductie van dat ene paneel. Bij een string panelen aan één omvormer zal bij dezelfde beschaduwing de prestatie van de hele string naar beneden gaan en het hele systeem dus slecht presteren. De DC-bekabeling kan in de 1:1 situatie korter zijn, wat minder verliezen zou geven. Er zijn bij toepassing van micro-omvormers wel een paar nadelen. In de eerste plaats de prijs, die is hoger dan bij één enkele grote omvormer. In de tweede plaats bevindt de omvormer zich buiten, op het dak en onder het paneel. Dat is vervelend want hij wordt aan weer, wind en temperatuur blootgesteld, en hij zit ver weg van de grond, op een plaats waar men niet zo gemakkelijk bij kan. Laat nu de enige micro-omvormer die ik buiten onder een paneel heb hangen, een Involar 250 (anderhalf jaar oud), vorige week stuk zijn gegaan! Gewoon dood, geen respons. Alle andere micro-omvormers die ik heb hangen binnen, veilig onder het dak op een plaats op de vliering waar ik gemakkelijk bij kan. Die omvormers doen het keurig, ook een paar stokoude OK4E-tjes en een paar even oude Soladin 120’s. De teleurstellende ervaring met de Involar is voor mij een reden om te adviseren omvormers altijd binnenshuis of in de garage/schuur te installeren, uiteraard op een goed geventileerde plek zodat ze hun warmte kwijt kunnen. Maar in weer en wind…. brrr…. nee, dat nooit.

Hoe duurzaam is onze luchtmacht?

Naar aanleiding van een bericht dat de Davis Monthan Air Force Base in Arizona een 16-MWp zonnestroompark in dienst heeft gesteld die 35% van de benodigde elektriciteit van de basis gaat opwekken vroeg ik me af hoe het met de duurzaamheid van onze eigen Koninklijke Luchtmacht staat. Maar eerst waarom ik speciaal deze luchtmachtbasis zo interessant vind. Naast de basis bevindt zich het grootste vliegtuigkerkhof ter wereld. Spectaculair, al die afgedankte toestellen. Maar dit terzijde. Gezien de houding van de hoogste politieke bazen in Den Haag verwacht ik dat de prioriteit “duurzaamheid” bij de luchtmacht niet zo hoog ligt. Het is ook niet de aard van het beestje. Zoeken op Google met de zoektermen “duurzaam” en “Koninklijke Luchtmacht” levert schrikbarend weinig op, niet meer op dan een PR-verhaaltje over wat testjes met biobrandstof en glijvluchten (let op: dit durft met “duurzaam vliegen” te noemen). Verder is er een vacature voor een korporaal in Lobith, zó vlak naast een vacature voor een controller die het bakken van bakstenen gaat optimaliseren, dat ik even dacht dat die arme korporaal werd ingehuurd om te gaan bakken. Zoeken op “zonnestroom” en “luchtmacht” levert helemaal niets op. Nou dat is het dan zo’n beetje met duurzaamheid bij onze luchtmacht. Nada, duurzaamheid niet aantoonbaar. Misschien een paar zonnepaneeltjes ergens op een fietsenhok. Zou de luchtmachtchef in een plugin-hybride dienstauto rijden? Staatsgeheim soms? Dan is het wel een vreselijk goed bewaard staatsgeheim. Laten we het hopen, maar erg veel vertrouwen in duurzaamheid bij die vliegjongens heb ik niet. Aan, die nabrander!
naar aanleiding van een bericht over de zonnestroominstallatie bij de Davis Monthan AFB, Tucson, Az

Saoedier stookt liever dan dat hij de zon gebruikt

In Saoedi-Arabie wordt heel veel stroom gebruikt, met name omdat de zon in het woestijnkoninkrijk zó hard schijnt dat airco’s er heel hard moeten draaien om gebouwen koel te houden. Men verbruikt voor de elektriciteitsproductie 2 miljoen vaten olie per dag (let op: de productie van het land bedraagt 9 miljoen vaten per dag). De baas van de Saudi Electricity Company is aan het woord: ” elektriciteit uit aardolie kost mij 7 halalat per megawatt, zonnestroom kost mij 50 per megawatt. Dus stook ik olie.” Het ware verhaal komt helemaal achteraan: “brandstof wordt door de regering gesubsidieerd voor de eigen burger”. Met andere woorden: een compleet tegengestelde situatie als in ons land. Wij hebben aardgas, maar de burger betaalt zich een ongeluk, en wel zoveel dat het economisch heel slim is om zonnepanelen op het eigen dak te zetten en om in een piepklein autootje rond te rijden. In Saoedi Arabie is brandstof voor de burger zo goedkoop dat men schuddebuikend van het lachen om die gierige Hollanders in een grote benzineslurper stapt en wegscheurt, en en passant 20% van de eigen aardolieproductie verstookt om airco’s aan de praat te houden. De directeur maakt de indruk alleen te kijken naar verschil in kosten voor geinstalleerd vernogen (hij heeft het over halalat per megawatt) en niet naar productiekosten, waaruit ik afleid dat brandstofkosten voor de elektriciteitsopwekking in Saoedi-Arabie een quantité négligéable zijn.  Ik ben benieuwd hoe een economie waarin het er zo aan toe gaat er over 10 jaar uit ziet.
naar aanleiding van een bericht op Uitilities-me.com
wisselkoers: 1 halalat = 1/100 Ryal. 1 Ryal kost op dit moment 20 eurocent.  (www.valuta.nl/saudi_riall) Zonnestroom kost in Saoedi-Arabie dus 10 eurocent per megawattuur volgens dit artikel en nóg stoken ze liever olie (!?)

Solarcoins

solarcoinNa de bitcoin is er nu ook de solarcoin. Een solarcoin kan verdiend worden door 1 megawattuur zonnestroom te produceren (en te laten registreren door een erkende instantie). Er zijn  98,1 miljard solarcoins in het vooruitzicht gesteld, goed voor 72 terawattuur op te wekken zonnestroom. Het lijkt een beetje op zegeltjes sparen bij pakken koffie. Wat je met solarcoins kan doen, is me niet helemaal duidelijk. Te gelde maken waarschijnlijk, of ermee speculeren, zoals met bitcoins. In iedere geval een poging om zonnestroom te stimuleren. Zie www.solarcoin.org.

Overal indicatorledjes, dag en nacht

Dat riekt naar sluipverbruik. Een apparaat met een  brandend indicatorledje of met bijvoorbeeld tijdaanduiding betekent dat er in het apparaat een printje zit dat onder spanning staat en dat dus stroom verbruikt. Hoeft niet veel te zijn, maar pas op, sommige apparaten zijn standby echte stroomvreters. Hieruit volgt dat elk apparaat met een brandend indicatorledje een potentiele sliuipverbruiker is. Hoeveel met ledjes uitgeruste apparaten zie ik om me heen? En wat verbruiken die apparaten in standby-of slaapmodus?

Twee extreme voorbeelden: 1. De tv. rood indicatorledje. Standbyverbruik 0.07W. Voorbeeld 2: de NAS: Standbyverbruik 8 W, power-down verbruik: 8 W (ledindicator is uit!). Als ik ga tellen kom ik uit in mijn woning op  nogal wat van die potentiele sluipers: zonneboiler, tv signaalversterker, settopbox, dec telefoons, tv, mediacenter, magnetron, oven, koffiezetter, stereoset, modem, tp-links, Plugwise loggers, switch, klokradio, tandenborstellader, telefoonlader, ipadlader, pc, printer, flatbed scanner, en dan de gewone stroomverbruikers-by-night: cv, koelkast, aquarium. Bij elkaar schat ik ongeveer 50W. Ik ga dat toch eens meten want het klan net zo goed 75W continu zijn. Men heeft meer sluipverbruikers in huis dan men denkt.

 

Gevaarlijk schroeiluchtje

Ik probeer me voor te stellen wat een vogel ervaart die rondvliegt tussen de spiegels en zo’n receiver van de zojuist in bedrijf gestelde zonnetorens van de Ivanpah CSP centrale in Californië, USA. Ivanpah bestaat uit drie torens met daaromheen een enorm aantal in cirkelvorm opgestelde spiegels. De spiegels weerkaatsen het zonlicht richting toren. Door het geconcentreerde zonlicht wordt het bovenin de toren zo heet dat water in stoom verandert. Stoom laat een generator draaien, elektriciteit wordt opgewekt, liefst 135 MW per toren in vol bedrijf. Daar vliegt zo’n vogel argeloos tussendoor. Stel dat het arme dier vlak langs zo’n toren scheert, dan loopt de ploeteraar grote kans in de geconcentreerde lichtbundels terecht te komen. Dan krijgt hij last van een opvlieger, net als die arme rups in de zomer die door een kwajongen beschenen wordt met een brandglas. De arme vogel stort verschroeid ter aarde. Dat schijnt inderdaad het geval te zijn bij Ivanpah. Er wordt een tweejarig onderzoek naar het verschjijnsel gedaan. Intussen pakken tegenstanders van duurzame energie dit verschijnsel op om heel hard en ongenuanceerd te toeteren dat duurzame energieopwekking vogels doodt, in dezelfde geest als “windmolens = vogelgehaktmolens”.
zie Watts up with that
En wat geven vogels om zonnepanelen? Ze schijten erop!