Zonnestroompanelen in Nederland

duurzaamheid achter de meter

Wij, politici, haten duurzaamheid (2)

De in de vorige blogpost genoemde politieke partijen staan bekend als behoudende partijen. Alles houden zoals het is? Dat staat voor zekerheid, veiligheid, knusheid en gezelligheid. Mooie normen en waarden waar een naar binnen gekeerd mens zich aan kan toetsen, maar wel verschrikkelijk relatief. Namelijk, de economische en agrarische modellen waarmee wij ons landje aan de praat houden zijn op den duur bepaald niet houdbaar. Neem het klimaat. Gezellig kolen of gas stoken om elektriciteit op te wekken is er niet meer bij (was er al 25 jaar niet mee bij maar de politici in Den Haag denken nationale zekerheid, veiligheid, knusheid en gezelligheid te bieden door de kop heel diep in het zand te steken en vooral niet vooruit te kijken). Neem de agrarische sector. Natuurbehoud is dweilen met de kraan open want er zijn geen vogels en insecten die het volhouden in een land vol monocultuur doordrenkt met pesticiden. En het buitenland de schuld geven? Kijk naar jezelf.

Wat zou er eigenlijk zo absurd zijn aan het neerzetten van zonneparken op landbouwgrond? Wat wordt er met die landbouwgrond gedaan? Als er biomassa wordt geteeld, heeft een zonnepark dan niet stukken meer opbrengst? De energie-efficiency van zonnepanelen is vele malen groter dan dat van biomassa. En bovendien is elektrciteit stukken meerveelzijdig dan biomassa. Varkensvoer verbouwen? Hebben we niet al veel et veel varkens? Graan voor brood dan maar? Elektriciteit kan je namelijk niet eten, graanproducten wel. is iets voro te zeggen. Biodiversiteit? Ik durf te stellen dat een hectare met zonnepanelen met gras ertussen, wat wilde bloemen en wat schaapjes vele malen biodiverser is dan een hectare suikerbieten of mais. Geef mij maar een veld met zonnepanelen, met wilde bloemen en schaapjes ertussen. Op landbouwgrond.